زنگ تفریح بود و بین دو تا کلاس یه یک ساعتی وقت اضافه داشتیم و من طبق معمول سر و خوش و مست مشغول شوخی و خنده بودم....یکی از شادترین روزهای زندگی ام قطعا...از کلاس که بیرون اومدم هنوز داشتم بلند بلند می خندیدم که توجهم به چند تا دختر و پسر هم رشته خودمون که با متانت تمام بیرون کلاس ایستاده بودند جلب شد.

تا منو با این اوضاع شاد و سرخوش دیدن یکی از دخترها از توی جمع پرسید سال اولی هستی؟ و من هم جواب دادم آره.....گفت: ادبیات انتخاب اولت بود؟ ....حوصله نداشتم توضیح بدم که چرا بین حقوق و ادبیات ...ادبیات رو انتخاب کردم- چون مسلما دلایل من براش منطقی نبود-...برای همین گفتم آره.

سری تکون داد و گفت کاملا معلومه...ولی به جای ما که برسی دیگه نه از علاقه ات به ادبیات چیزی می مونه...نه رمق ادامه دادن داری و نه دیگه لبخندی روی صورتت.

یادمه خیلی از حرفش غیظم گرفت و پیش خودم گفتم امکان نداره و من اینو ثابت می کنم. ....از اون موقع یه 8-9 سالی گذشت و من برای بار سوم به ترم آخر رسیدم...
امروز که داشتم خودم و با اون موقع مقایسه می کردم دیدم خیلی هم پر بیراه نمی گفت! 

شاید علاقه من به ادبیات اونقدر نپایید که بخوام برای مراحل بعد ادامه اش بدم...یا شاید تغییر محل زندگی ام و باز بودن دستم در دیگر انتخابات باعث این تغییر مسیر شد ولی در تمام این سالها ادبیات تنها مفر من از روزمرگی دنیا بوده...تنها چیزی که آرومم می کنه...می تونم ساعتهای متمادی بدون حس عذاب وجدان بهش بپردازم و تنها جایی که خودم هستم و خودم...نه کسی هست که قضاوتم کنه...نه کسی که بخواد اندیشه هام و مسیر زندگی ام و زیر سوال ببره و نه کسی که بخواد با کوچک نشان دادن اهداف من بزرگی اهداف خودش و به رخ بکشه.

من اینجا هستم که باشم...عشق می ورزم بدون ترس از رسوایی..یه جور عشقبازی بدون هراس...بدون هدف...یا بدون سرانجام...ولی لذت بخش و اعتیاد آور!

بگذریم....از شادی و سرور اون دوران جز یک مشت خاطره و اندکی عکس شاید چیزی باقی نموند ...چه اینکه شلوغ ترین فرد کلاس که همه آتش ها از کنده اش بلند میشد الان فقط سرش تو کار خودشه ...کسی که تو خلوتش اونقدر شاد نیست که توی جمع هست..اونقدر غرق افکارش و اندیشه هاش و اهدافش شده که دیگه چیزی از هیجان و سرور براش باقی نمونده...انگار میدونه که شاید تا چند سال دیگه نباشه و برای همین باید تا می تونه کار کنه...تا می تونه بخونه...تا می تونه تجربه کنه که یه وقت ناکام از دنیا نره!

از اون آدم انگار یه آدم آهنی باقی مونده که هیچ چیز به وجدش نمیاره...

می ترسه باور کنه که گاهی آدم اشتباه می کنه و برخی اشتباهات جبران ناپذیره...اندوهش اینه که شاید یه سری از مسیرها رو نباید می رفت که شاید یه سری از آدمها رو نباید اینقدر باور می کرد...که شاید باید یه سری چیزها رو امتحان می کرد...از یه سری چیزها می گذشت.... نمی ترسید...بعضی ها رو می دید...و گذشت بعضی ها رو می فهمید!...از اون آدم یه عالم شرمندگی مونده...یه عالم دلتنگی...و یه عالم افسوس!

شرمندگی و دلتنگی شاید یه موقع هایی درمانی داشته باشه...ولی... لعنت به افسوس!

افسوس از انجام دادن یا انجام ندادن کارهایی که زندگی اش و توی یک برهه زمانی می تونست عوض کنه..افسوس از نبوسیدن و نبوییدن کسانی که دیگه نیستند...افسوس گذاشتن همه هم وغم و انرژی ات برای کسی یا کسانی که نه هیچ وقت فهمیدند نه هیچ وقت می فهمند...و در عوض نادیده انگاشتن کسانی که بودند...محبت کردند...بی شایبه!!!...ولی هیچ وقت دیده نشدند..هیچ وقت قدردانی نشدند....و حالا نیستند....و افسوس از سادگی خود و باور کردن کسانی که تا تونستند عالم و آدم و با تو بد کردن و تو نفهمیدی...کسانی که زیر نقاب سادگی خودشون سادگی تو رو موذیانه به تسخیر خودشون در آوردند و به جاش یه عالمه فکر و اندیشه بد و نادرست تو ذهنت کاشتند.
 

و شاید افسوس از نگرفتن عکسهایی که می شد گرفت تا خاطره ها جاودانه بمانند...شعرهایی که می شد خواند..قدمهایی که می شد...!

افسوس لحظه هایی که به شرم گذشت و باید به شعف می گذشت..یا لحظاتی که به خواهش دل گذشت و باید به سکوت سپری می شد....

افسوس حرفهایی که باید می زدیم و لب دوختیم و حرفهایی که نباید به زبان می آمد و آمد...

چه شیرین بود اگر به هر کس اجازه می دادند برای یک روز ..یک لحظه بر گردد به گذشته .برگردد و خاطره ای را تغییر دهد...جلوی اتفاقی را بگیرد یا باعث اتفاقی شود.

چه دنیای خوبی می شد این دنیا...چقدر شادی ها بیشتر بود...چقدر لحظه های رویایی داشتیم...چونان دیدن خوابی به امروز بر می گشتیم...و دیگر آن حسرت با ما باقی نمی ماند..همان حسرتی که بخواهیم یک عمر به پایش آب شویم.

دوستی حتما می رفت و برادرش را ازآخرین سفرش منع می کرد...و برادر و همسرش زنده می ماندند...آنوقت دیگر اینهمه افسوس باقی نمی ماند برای تکرار خاطرات..اینهمه افسوس برای دیدن عکسهای قدیمی....اینهمه افسوس برای نوزادی که هرگز زاده نشد.

دیگری حتما میرفت و خجالتش را زیر پا می گذاشت..صد تومان از برادرش قرض می کرد و در دانشکده پزشکی ثبت نام می کرد و الان دیگر دکتری حاذق بود و با آن همه نمره درخشان مجبور نبود در خانه بنشیند و حسرت بخورد که فلان دکتر همیشه شیمی اش را می افتاد...من به فلان متخصص به مدت دو سال زیست شناسی درس دادم...و...

دیگری شاید از سر لجبازی با عشقش و برانگیختن حسادت او به اولین خواستگارش که الکلی و معتاد بود جواب مثبت نمی داد و با برادر دوستش که سخت عاشقش بود ازدواج می کرد و هر بار که عکس های قدیمی را می دید اشکی روی گونه اش نمی غلطید.

اگر باز می گشتیم شاید..خصوصی ترین رازها را به فرد نا اهلی نمی گفتیم...زیباترین لحظات جوانی را شاید صرف روسری و چادر و نماز و جمکران و....نمی کردیم.

برای امتحان زیست شناسی یک قرار عاشقانه را تا ابد به تعویق نمی انداختیم.

زیر باران بدون حسرت خیس شدن موهای تازه صاف کرده مان راه می رفتیم...دست در دست کسی که دوستش می داشتیم بی هیچ حراسی قدم می زدیم...می گذاشتیم اولین عشقمان ببوسدمان در آن کنج تاریک...اجازه می دادیم از عشقش حرف بزند.....خجالت نمی کشیدیم که کاستی که برایمان پر کرده است را بگیریم...غرور نداشتیم..ترس نداشتیم...فکر حرف مردم نبودیم...فکر عقوبت روز معادی که نه آمد و نه شاید هیچ گاه بیاید.

بزرگتر که شدیم...در آن روز برفی...برای او که  وقتی از کارش و زندگی اش زده بود تا ما را ببیند...تره خورد می کردیم...می فهمیدیم که آمده تا با ما باشد...می فهمیدیم که می توانست هزار کار دیگر بکند و نکرده است... نمی ترسیدیم از اینکه لحظه ای در آغوشش بگیریم...نمی خروشیدیم از اینکه پیشانی مان را ببوسد....

یا نه...

اگر هیچ کدام اینها اتفاق نمی افتاد....تنها وقتی بعد از دو سال بعد از آنهمه جا به جا شدنها هر بار با هر مکافاتی پیدایم کرد و گفت که هر بار کاملا از سر اتفاق بوده که غرورش شکسته نشود که غرورش را نشکنم.......اگر دروغ نمی گفتم که عاشق شده ام...که دیگر دوستش ندارم...که هیچ وقت نداشته ام...که خوشحال نیستم که این اتفاق افتاده...که هیچ اتفاق خوبی نیست این اتفاقی دیدن های مداوم...این اتفاقی تلفن پیدا کردن ها...این اتفاقی بودن ها!

اصلا شاید اگر ...

می شد برای 5 دقیقه بازگردم...نه برای یک روز...که یک لحظه ....برای آن آخرین بار شاید...یا آن روز برفی...نه برای داشتنش...نه برای خواستنش...که هیچ وقت ممکن نبود..ونمی شد......که تنها می خواستم و می خواست که باشد...کنار من...حرف بزند...آرامم کند..دستم را بگیرد و بگوید غمت نباشد..و باور کنم که تا او هست غمم نیست!

اگر می شد فقط برای یک لحظه...باز می گشتم به آن روز برفی...و بی شرم در آغوش می گرفتمش...و می خواستم که برای همیشه دوستم بماند....از دور نگاهم نکند...بگذارد من هم ببینمش! بگذارد من هم حضورش را حس کنم...فقط مواظبم نباشد...باشد!!! کنارم باشد...نه پشت سرم....نه سایه به سایه...نه پنهان.

که حسرت به دلم نماندبرای دوستی ای که یکرنگ بود و گذشت...و خالص بود بی هیچ رنگ و بویی از هوس!

که هر روز روزگار هر که شبیه او بود دلم را نلرزاند که به هر کس و نا کسی اعتماد نکنم که چون او باشد...و باور نکنم که هر که خوب شنید و خوب گفت و خوب نگاه کرد می تواند چون او بی ریا و پاک هم باشد!

که برای این باورها و دیگران را چو او پنداشتن حرف سنگین نشنوم...که فلانی فقط با پسرها می چرخد...با پسرها درد دل می کند...که حتما ریگی به کفش دارد که .....

که باکم نباشد از انبوه نگاه های ناپاک و آلوده....که سکوت را برگزینم به گفتگو و درد دل کردن ها...که هر که آمد و شبیه بود بتواند مرا رام خود کند...بتواند حرف دلم را بشنود....

فقط اگر می شد به گذشته بازگشت....دیگر اول حرفم و حرف آخرم را با بغض نمی خوردم!